26 januari 2012

MET DE STILTE OM ME HEEN

Een hilarisch kijkje achter de schermen van De Vrienden van Amstel live. Jack Poels vertelt....

Op een doordeweekse dag is Rotterdam op zijn mooist. Dan liggen de watertaxi's die de toeristen vervoeren stil en dan wordt er gewoon gewerkt in de haven. Grote witte balen liggen op de kade klaar om door 'n schip opgehaald te worden en de werklui staan in de regen in oranje jasjes klinkers op maat te slijpen. Vanavond is voor ons de spannendste Vrienden van Amstel, want er worden tv opnames gemaakt die binnenkort worden uitgezonden. Er mag dus niks fout gaan. Dat klinkt gemakkelijker gezegd dan gedaan. Vier avonden hebben we er nu opzitten. In het blokje 'Doe Maar' waar verschillende artiesten een lied aan de populaire band opdragen, spelen wij 'Een nacht alleen' in een zwoele nachtclubversie. Vorige week vrijdag begon, of liever gezegd, begon het niet met de gitaar van Theo. Het element dat voor doorversterking zorgt, had het begeven. De dag daarna zette Tren met zijn electrische piano hetzelfde liedje in, toen al snel bleek dat het instrument een toon te laag was gestemd. Dat kan zomaar gebeuren bij digitale instrumenten. Een voor een vielen we om. De gitaren kwamen erbij en klonken een toon hoger dan de piano en dus zo vals als een kraai. Meteen werden ze door onze deskundige geluidsman Mike wegedraaid, zodat de aanwezige 16.000 mensen deze muzikale ellende bespaard bleef. Dan blaast Smid op zijn trompet, hoort het valse geluid en kijkt in z'n kelk zoals de saxofonist van de Muppetshow dat altijd deed. Uit mijn ooghoek zie ik tegelijkertijd Flip met zijn grote basgitaar van de bühne afwandelen omdat hij, zo vertelde hij achteraf, aan zijn eigen vier snaren ging twijfelen. Uiteindelijk maken we het liedje met z'n drieën af: Martîn, die geen last heeft van stemmingen op zijn drumstel, Tren op een onstemd keyboard en ik die 'Een nacht alleen' zingt, maar dan veel lager dan Henny Vrienten het ooit bedoeld heeft. Eigenlijk had de aarde open moeten splijten en ons mee moeten nemen, maar dat zul je altijd zien; dat gebeurt op zo'n moment dan natuurlijk weer net niet. Het was daarna heel lang heel stil in het kleedhok. De avond erna vergat iemand de plug van het sustainpedaal, in de piano te steken. Dat is technisch jargon voor het door laten klinken van de tonen. We weten niet wie de schuldige is, maar we hebben 'n vermoeden. Gisteravond stond Leen, de opperroadie, namelijk heel blij met een nieuw shirt te pronken: 'Leen Sustain' stond er op. Even daarna stond ik, met kramp in de kuiten vanwege het sporten gistermiddag, klaar om de snaren van mijn witte gitaar te beroeren en om een uitverkocht Ahoy in te pakken toen ik hoorde...dat ik niks hoorde. 'Een nacht alleen, met de stilte om me heen' klonk zonder gitaar, ineens heel herkenbaar. Kabeltje kapot. Vanavond proberen we het gewoon weer opnieuw. Buiten hebben de havenarbeiders pauze. Dat ze maar niet denken dat het leven van een muzikant altijd over rozen gaat.

Wilt u reageren? Klik hier